Publikacje

Amerykańskie certyfikaty, takie jak CPACC, wyrastają z innego kontekstu prawnego i kulturowego, opartego głównie na ochronie przed dyskryminacją oraz regulacjach ADA i Section 508. Europejski model dostępności przesunął się natomiast w stronę zgodności produktów i usług z wymaganiami European Accessibility Act, normy EN 301 549, dyrektywy o dostępności stron internetowych i aplikacji mobilnych oraz krajowych przepisów wdrażających prawo UE.

Przez ostatnie lata dostępność cyfrowa i cyberbezpieczeństwo rozwijały się równolegle, nie widząc się nawzajem. Tymczasem codziennie użytkownicy doświadczają ich jednocześnie, za każdym razem, gdy logują się do banku, korzystają z portalu urzędowego, robią zakupy w Internecie, podróżują z użyciem aplikacji mobilnej czy komunikują się w mediach społecznościowych.

Czy każdy może przeprowadzić audyt WCAG? Oczywiście, że tak. Podobnie jak każdy może zbudować sobie dom albo naprawić samochód. Wszak wszystko jest w Internecie. Wystarczy ukończyć kurs, zobaczyć parę tutoriali na YouTube i już wiemy, jak zrobić wylewkę fundamentu.

Dostępność padła ofiarą własnego sukcesu. Kiedyś była niszową, ekspercką specjalizacją. Dziś stała się obowiązkiem wpisanym w prawo, a wraz z jej upowszechnieniem pojawił się efekt Dunninga-Krugera.

W czasach sprzed ustaw regulujących dostępność była lokowana w organizacjach w obszarze CSR – społecznej odpowiedzialności biznesu. Gdzieś pomiędzy oszczędzaniem papieru, sadzeniem kwietnych łąk przed siedzibą firmy i owocowymi czwartkami.

W świecie, który z dumą ogłasza swoje postępy technologiczne i społeczne, dostępność powinna być jednym z filarów nowoczesności. Powinna – ale nie jest.